امروز ۱۵ مهر،
۱۳ مهر از هند برگشتیم. سفر به شرکت ماروتی هند حدود ۱۰ روز طول کشید. این شرکت ۷ مدل خودرو تولید می‌کند که قرار است خودرو سوزوکی گراندویتارا هم تولید کند. اول تصورم بر این بود که قرار است که ما برویم آن‌جا چیزی یاد بگیریم، بعد متوجه شدیم که نه خیر، قرار بود هر یک از ما که آن‌جا می‌رویم موضوعات تخصصی خود را برای مدیران آن‌ها آموزش دهیم. با خود گفتم ای بابا این‌جا هم آموزش دست از سر ما بر نمی‌دارد؟!!!! پس ما خودمان کی باید یاد بگیریم؟…
خلاصه: از روز اول که رسیدیم کار ما شروع شد. آموزش مدیریت تولید – سیستم‌های کنترل و تضمین کیفیت ( محصول و فرآیند ) – ارگونومی و مدیریت بهره‌وری منابع انسانی با من بود. اولین روز وقتی رفتم سر کلاس تصور کردم کارگرانشان را آورده‌اند، پرسیدم پس مدیران کجا هستند‌، گفتند این‌ها مدیران کارخانه هستند. کمی خجالت کشیدم آخه اصلاً به سرو وضعشون نمی‌اومد مدیر باشن. نه ظاهری، نه دیسیپلینی، نه آداب اجتماعی و نه دانشی…. خلاصه قبل از هر چیز برای بررسی وضعیت موجود یه آزمون گرفتم ببینم که در چه سطحی هستند و از کجا باید شروع کنیم. نتایج آزمون بسیار بسیار اسف‌بار بود. مجبور بودم از خسته کننده‌ترین و کسل کننده‌ترین مبانی شروع کنم و شروع کردم.
از همان ابتدا نوع نگاهشان کمی به نظرم غضب آلود آمد و متوجه شدم که شهر ماروتی در زمان نادرشاه به شدت مورد تاخت و تاز این پادشاه ایرانی قرار گرفته و در این شهر بوده که نادر از سرهای بریده مناره ساخته بود. به همین خاطر شهروندان این شهر ترس و نگرانی عجیبی از ما ایرانی‌ها دارند و هنوز این سابقه تاریخی را فراموش نکرده‌اند. به هر حال رفته رفته ارتباطم با آن‌ها تعمیق شد و عصر روز دوم همه بچه‌های کلاس مرا به یک رستوران دعوت کردند و در آن‌جا کلی گپ زدیم و خندیدیم.
مدیران آن‌چنان هوشمندی نبودند. اما یک نکته بسیار جالب، این بود که کارگران‌شان وجدان کاری بسیار بسیار بالایی داشتند و سرپرستان‌شان را تا حد خدایی می پرستیدند و مانند برده کاملاً مطیع و حرف گوش کن بودند. البته همه این‌ها از منظر مدیریت دلایل توسعه نیافتگی نیروی انسانی است. انسانی که هویت و شخصیت این چنین پائینی داشته باشد، هیچ‌گاه نمی‌تواند هوشمندانه عمل کند و همیشه در حد یک ربات خواهد ماند در حالی که ما بیشتر از توان فیزیکی به توان ذهنی و فکری کارکنان‌مان نیازمندیم.
برای امروز کافیه. کارهام مونده. باید برم. دوباره فرصت شد سر میزنم. بد نیست برای این‌که همش من یک‌طرفه حرف نزنم شما هم نظراتتون رو بگید تا با هم تشریک مساعی داشته باشیم.

پیروز باشید…